Kimimiz rövanş hisleriyle yanıp yakılıyor, kimimiz ise sadece gözlemliyoruz. Ben de bu bebek balamızla yüreğimde konuşurum. Onun acısını taşıyacak kadar kendimde kuvvet de bulamıyorum. Elimden bir şey yapmak da gelmiyor. Bir aciz durumdayım ki, bunu sözle ifade edemiyorum. Hiç görmediğim Zehra'nın kanına bulanmış yüz gözü gitmiyor gözümün önünden. Bir an düşünüyorum ki, ele bu an bir Ermeni yavrusunu elime verseler ki, al Zehra'nın kısasını ... öldürebilir miyim onu ben? Asla! Açsa ekmek veririm, susuzsa su veririm, çıplaksa elbise veririm. Onlar bize ne yapıyorlar? 1992 yılından bu güne bizim körpelerimizi öldürüyor ve bununla da kendi acımasız vahşetleri ile övünüyorlar. Sanırım, Ermeniler insan gibi gelmedi bu fani dünyaya, onlar vahşi canavarlardır, yırtıcı vahşilerden oluşan aç canavarlardırlar. 2 yaşında bebek yavrunun kanına susayan onu kurşunlarla parçalayan insan olamaz!
Ermeniler dünya karşısına çıkmalı, zaman zaman Azerbaycan halkını soykırıma maruz koyduklarını, insanlara katliamlar ettiklerini, Azerbaycan'ın cennet yurdu Karabağ'ı halen işgal altında tuttuğunu ve yağmaladıklarını, yeryüzünde en kötü bir millet olduklarını beyan ederek bütün Türk dünyasından özür dileyip, Karabağ'dan korsanlarını geri çekerek kabuğuna gitmelidirler. Yoksa, Azerbaycan'ın kükreyip taşan rövanş dalgası, bugün değilse, yarın Ermenistan'ı yerle bir edecektir.