II. Mehmed'in babasının ölümü üzerine tahta çıkması ve hükümdarlık dönemindeki politikaları, Osmanlı Devleti'nin tarihi açısından önemli bir döneme işaret etmektedir. Babasının ölüm haberini alır almaz harekete geçen Mehmed, Sadrazam Halil Paşa'nın özel ulak ile Manisa'ya gönderdiği mektupla haberdar olmuş ve hemen yola çıkarak Edirne'ye ulaşmıştır. Mehmed'in tahta çıkmasının ardından, devletin sınırları ve iç güvenliği konusunda yaşanan sorunlar dikkat çekmiştir. Yetersiz bir hükümdar olduğu düşünülen Mehmed, sadece Hristiyanlar tarafından değil aynı zamanda yerel beylikler tarafından da eleştirilmiştir. Karamanoğulları'nın ayaklanması ve Anadolu'da yaşanan isyanlar, genç hükümdarın karşı karşıya kaldığı zorlukları göstermektedir. Bununla birlikte, Mehmed'in politik vizyonu ve hedefleri de belirgin bir şekilde ortaya çıkmaktadır. Tuna'nın güneyindeki Balkan toprakları ile Fırat'ın batısındaki Anadolu topraklarını birleştirerek merkeziyetçi bir imparatorluk kurma amacı güden Mehmed, bu doğrultuda çeşitli adımlar atmıştır. Ayrıca, Konstantiniyye'nin alınması gerektiğine inanan Mehmed, bu hedef doğrultusunda politikalar izlemiştir. Mehmed'in döneminde dikkat çeken bir diğer husus da dış ilişkilerdir. Venedik, Ceneviz Cumhuriyeti, Macaristan ve Sırp Despotluğu ile yapılan anlaşmalar, Osmanlı Devleti'nin dış politikasının önemli bir parçasını oluşturmuştur. Ayrıca Doğu Roma ile olan ilişkilerin devam ettirilmesi ve Orhan Çelebi için ayrılan gelirlerin ele geçirilmesi gibi adımlar, dönemin dış politikasının önemli birer unsuru olmuştur. Sonuç olarak, II. Mehmed'in tahta çıkması ve hükümdarlık dönemi, hem iç hem de dış politika açısından Osmanlı Devleti'nin tarihinde önemli bir yer tutmaktadır. Genç yaşına rağmen cesur adımlar atan ve büyük hedeflere sahip olan II. Mehmed, Osmanlı İmparatorluğu'nun gelecekteki yükselişinin temellerini atmıştır.