Osmanlı döneminde bayramlar, toplumun büyük bir coşkuyla beklediği ve birlikte yaşadığı önemli günlerdi. Ramazan Bayramı, "Iyd-i Said-i Fıtr" olarak adlandırılır ve bu özel gün gelmeden yaklaşık on beş gün önce hazırlıklar başlardı. Bu hazırlıklar arasında kıyafetlerin dikilmesi, çocukların sevindirilmesi ve panayırın kurulması gibi geleneksel adımlar bulunurdu.
Osmanlı döneminde hazır giyim olmadığı için bireyler kendi kıyafetlerini dikmeye başlar ya da mahalle terzilerine bu işi bırakırlardı. Ayrıca maddi durumu iyi olanlar, hem kendi çocuklarına hem de diğer çocuklara bayramlık diktirerek sevinçlerine ortak olurlardı. Arefe gününden itibaren ise top atışları yapılır, panayır kurulur ve sarayda çalışanlara hediyeler dağıtılırdı.
Bayram günleri Sultanahmet Meydanı'nda kurulan panayır, halkın Padişah'ı uzaktan görebilmesini sağlardı. Panayırda oyuncakçılar, şerbetçiler ve yiyecek tezgahları bulunurdu. Maddi durumu iyi olanlar, pişen yemekleri herkesin yiyebilmesi için ürünlerin paralarını karşılardı.
Bayramda küsler barışır, kalabalık aile kahvaltıları yapılır ve misafir ziyaretlerinde ev sahibi konuğuna önce şeker ardından kahve ikram ederdi. Ziyaretler ise aileye yakınlık sırasına göre planlanırdı. Padişahlar, Gülhane Köşkü'nde bayram tebriklerini kabul eder, cirit oyunu seyreder ve bayram geceleri panayırlar açık kalır halk eğlenirdi.
Ancak 1800'lerin ortalarında Osmanlı geleneklerine Avrupai adetler de eklenmeye başladı. Modern hayatın etkisiyle ise gelenekler unutulmaya yüz tuttu ve özellikle büyük şehirlerde bayram coşkusu azaldı.
Osmanlı döneminde bayramlar, toplumun birlikte yaşadığı, geleneksel ritüellerle dolu özel günlerdi. Günümüzde ise bu geleneklerin unutulmaması ve bayram coşkusunun yeniden canlanması için çaba gösterilmelidir. Bu önemli günlerin anlamını ve değerini korumak, toplumun birlik ve beraberliğine katkı sağlayacaktır.