1578-1590 Osmanlı-Safevi Savaşı, askeri tarih açısından önemli bir dönem olarak dikkat çeker. Bu uzun soluklu mücadelede, Osmanlılar ile Safeviler arasında taktiksel yaklaşımlar belirleyici olmuş, savaş genellikle meydan muharebeleri şeklinde cereyan etmiştir.
Safeviler, Çaldıran sonrası benimsedikleri yıpratma taktiğiyle Osmanlıları lojistik merkezlerden uzaklaştırmaya çalışırken, Osmanlılar ise "klasik muharebe nizamı" ile düzenli bir savaş stratejisi benimsemiştir.
Savaşın en dikkat çekici çarpışmalarından biri olan Meşale Muharebesi, Osmanlıların klasik taktiklerini başarıyla uyguladığı bir örnek olarak öne çıkar. Yeniçerilerin yaylım ateşi ve süvari kanatlarının manevra kabiliyeti, bu zaferin temel taşlarını oluşturmuştur. Çıldır ve Koyungeçidi gibi diğer muharebelerde ise coğrafi zorluklar ve Safevilerin baskın taktikleri, Osmanlıların farklı stratejiler geliştirmesini zorunlu kılmıştır.
Tebriz Muharebeleri ise Osmanlılar için en zorlu süreçlerden biri olmuştur. Safevilerin baskın ve pusu taktikleri, Osmanlı ordusunu ciddi şekilde zorlamış, ancak kapıkulu askerlerinin dirayeti ve stratejik hamleler, nihai başarıyı getirmiştir. Bu savaş, Osmanlı ordusunun taktiksel esnekliğini ve meydan muharebelerindeki üstünlüğünü bir kez daha göstermiştir.