1982 Yılının Şubat ayı'idi... O yıl Hendekte öyle bir kar yağdı'ki bütün yollar ulaşıma kapandı.İnsanlar yollarda mahsur kaldı...Fırınlarda ekmek bulunmuyor,gıda sıkıntısı çekiliyordu..Öyle bir kar yağışı yanılmıyorsam Hendekte bir veya iki defa daha olmuştur.. Babam eve gelip sana iş buldum yarın gidip başlarsın dediğinde,çay ocağındaki işimden ayrıldığım'ın 3 veya 4'üncü günüydü...Yaşım 14....O zamanki adıyla Cerrahoğlu Eczanesine Babamla birlikte gittik.Kalfam'la tanışıp eti sizin kemiği benim misali işe başladım..Beyaz önlüğü giydiğimdeki heyecanımı anlatamam.Kendimi Doktor gibi hissetmiş birazda havalara girmiştim..Eczacı'mızla henüz tanışamamıştım.Yolların kardan dolayı kapalı olması Eczacı Ali Cerrahoğlu ile tanışmamı bir süre ertelemişti.İlk günden her çırağın yaptığı gibi elime toz bezini alarak işe başladım.Bende öyle bir merak var'ki rafları temizlerken ilaçların yerlerini öğreniyor,prospektüslerini okuyordum..Çok meraklı bir çocuktum yani..Eczacımız geldiğinde bana adımı soyadımı,tahsil durumumu sordu ve adımı soyadımı bir kağıda yazmamı istedi...
''Bak oğlum! benimle askerden sonrada çalışacak'san işine devam et,yok ben 6 ay 1 sene çalışırım sonra çıkarım dersen şimdiden işi bırak'' dedi...Ali beye çalışacağım diye söz verdim...Beni hemen masasına oturtup önüme reçeteleri koydu..''Bunları artık sen yapacaksın''dedi....14 yaşında bir çocuk için ne büyük bir sorumluluk idi benimkisi...Ama bir o'kadarda güven vericiydi..Günler, Haftalar,Aylar,Yıllar derken askere kadar çalıştım..1 yılda kalfa olup çıktım..Hastalara ilaç veriyor,Labaratuvar'da ilaç yapmayı öğreniyordum...Ben askerdeyken eczanemin devredildiği haberi geldi..Hendekte uzun yıllar Doktorluk yapmış değerli insan Dr.Erol beyin kızı Özlem hanım eczaneyi devralmıştı.Yıl 1990..Askerliğim 1990 yılının 11 ayında bitti...Dr Erol abi beni yanına çağırdı ve bana ''Aydın seni severim bilirsin.Özlem Hanımla birlikte emekli olana kadar çalışacağına söz verirmisin'' dedi.Söz dedim..1ay sonra Özlem hanımla işe başladık...İkimizde daha 20'li yaşların başındaydık..Acı tatlı bir sürü anımız oldu...
O Babasını,ben Kızımı kaybettim..O babaannesini,anneannesini,ben dedemi,babaannemi kaybettim...Yeri geldi eğlenceli çalıştık,yeri geldi çok yoğun çalıştık...Yorulduk....Ama hiç bir zaman işimize olan saygımızı ve sevgimizi yitirmedik..Hastalarımıza hizmet etmeyi hep ön planda tuttuk..Para bizim için 2 planda idi...Dolu Dolu 24,5 yıl çalıştık..Sevgili dostlar!! Bu mesleğe 32 yılını vermiş bir kardeşiniz olarak artık ayrılma vaktimin geldiğini anladım..Sayısız insanla çalıştım..Sayısız Eleman yetiştirdim...Bu mesleğe kazandırdığım insanların evlenip çoluk çocuk sahibi olmalarını görmek benim için en büyük mutluluk olmuştur...Hele Hele Hastalarıma ilaç veripte ''Aydın ALLAH senden razı olsun hangi doktora gittiysem fayda bulamadım,sen bir ilaç verdin iyileştim'' demeleri yokmu? benim için paradan daha değerli sözlerdi...Değerli dostlar yazacak çok şey var.Belki ilerki yazılarımda bu konulara daha detaylı ineriz.Ancak şunu unutmayın! bu bir veda yazısı değildir..Beni Hendekte ''Eczacı Aydın'' yapan hemşehrilerime,hastalarıma bir teşekkür ve minnet borcu yazısıdır..Hakkınızı helal edin..Bu kardeşiniz size ömrünün sonuna kadar hizmet etmeye devam edecektir...
Telefonum her zaman açıktır..Artık kendi dükkanımda,(SEVİM ÇEYİZ) kendi işimle meşgul olacağım..Çayımı Kahvemi içmeye herzaman beklerim.. Birazda emekliliğin tadını çıkaralım ne dersiniz...
Saygılar sevgiler değerli dostlarım....
Sağlıcakla kalın....
